vrijdag 1 september 2017

"Seasons change, but I've grown tired trying to change for you ..."

1 september. Eerste dag van het nieuwe schooljaar. Frietje steken in de frituur te Casa Blanca. Buiten valt de regen met bakken uit de hemel en weerlicht het hemelfirmament met luid gerommel. Een half verslonden Bicky Burger in de ene hand. Met de andere graai ik naar de krant die op de toog rondslingert. Een betuttelend citaat van Hilde Crevits die ratelt over leerkrachten die niet open staan voor evaluaties en dus niet thuishoren in het onderwijs. Waarop ik eens met mijn ogen rol en de krant met de keerzijde naar boven draai.

"Oei!" zegt de man die op dat ogenblik op zijn friet staat te wachten en met lede ogen de neerslag gadeslaat vanachter de vitrine. "Ik ben mijn paraplu in de wagen vergeten", zegt hij verschrikt tegen de uitbater. Waarop deze hem grijnzend een plastiek zak aanreikt. "Zo moet het wel lukken," zegt de klant schaterlachend, door de plassen hinkend met zijn pak friet et die plastiek zak op zijn hoofd. En in heel de zaak zie je plots op ieders gezicht beide mondhoeken omhoog krullen.

"Seasons change, but I've grown tired trying to change for you." De herfst treedt nader. Telkens als ik met Martijn door het Heuvelhofpark jog verdwijnt er weer een kwartiertje meer avondzon in het duistere niets. De zomer zit er weer op. En ik heb goed mijn best gedaan mijn goede voornemens na te komen. Drie keer per week sporten: twee keer lopen en een keer squashen met Arnout op zaterdag. Het helpt evenwel niet dat we bijna na elke loopsessie in café Paradox zijn beland of in de cantine van Lovanium. Maar de intentie zit toch al goed!

Waarschijnlijk was het vele werk niet de echte reden waarom ik mijn blog in 2016 heb afgesloten. Ik beweerde dat wel, maar zelf wist ik goed genoeg dat dat niet de ware toedracht was. Truth has it dat het een excuus was om te gaan lopen voor de grote gapende leegte die ik toen voelde.

Ik ben veel in het afgelopen anderhalf jaar over mezelf te weten gekomen. Vooral dat ik iemand was die er altijd voor iedereen probeerde te staan, maar vaak vergat ook eens aan zichzelf te denken. Dat ik voor sommige mensen alles had willen doen, waar zij dat misschien nooit zouden hebben gedaan. En bovenal dat ik de projecten en idealen van iemand anders aan het nastreven was en geprezen wou worden om wat ik deed, maar er zelf eigenlijk niet zo fier op was.

Soms ga ik na het werk even wandelen. Niet meteen naar huis. Een omweg maken langs een andere straat. En me daar vijf minuutjes op een bank zetten om me wat te vergapen aan de bomen in het park. Vijf minuutjes. Omdat het kan. En omdat het mijn vijf minuten zijn. En deugd dat dat doet. Even al die malende gedachten langs je oorschelp eruit voelen glijden om in serene rust daar te zitten en te denken: "De komende vijf minuten zijn van mij. Omdat het kan."

Ik heb vooral meer naar mijn hart leren luisteren. En me de vraag gesteld wat moet, wat kan en bovenal, wat ik wil. En daaruit is vooral gebleken dat ik niet deed wat ik wou. En niet altijd eerlijk ben geweest tegen de mensen rondom mij. Dat ik soms ja heb geknikt wanneer ik binnenin kolkte. Dat ik soms mijn aardigheidjes voor mezelf heb gehouden uit angst dat er maar koeltjes op gereageerd zou worden. Dat ik me soms aan de dromen van anderen heb gespiegeld, hun voorbeeld heb na proberen volgen en toch uiteindelijk erachter kwam dat dit totaal niet strookte met de mens die ik intussen geworden was. Ik ben er klaar mee me te laten kneden door anderen tot iets dat ik niet wil worden.

En daarom heb ik besloten om van deze blog een ode te maken aan mijn dromen en interesses. Een ode aan die vijf minuutjes die van mij zijn. Waarin ik niemand overdonderen moet met de hoogstaande literatuur die ik toch nooit lezen zal. Of met betogen over educatieve vernieuwingen die me als mens toch altijd koud hebben gelaten, omdat ik gewoon eens simpelweg mijn vakken wil geven en mensen inspireren zoals zij mij hebben geïnspireerd. 

Soms zal ik eens iets posten over een graphic novel. Sans gêne, want ik vind dat leuk. En ik zal elke week tussen de comics snuisteren in het Besloten Land als 27-jarige. Sans gêne, want zo ben ik. En ik weiger nog steeds Game of Thrones te bekijken binnen de eerstvolgende tien jaar. Sans gêne, want dat heb ik ook gedaan met Lord of the Rings.


Het leven is een pak leuker als je jezelf kan zijn. Ik had een dag vol leuke ontmoetingen en frituurslapstick. En zelfs de kijvende wijsvinger van Hilde Crevits heeft daar niets aan kunnen veranderen. "Seasons change," zong Hemlock Ernst van Future Islands, "but I've grown tired trying to change for you." Dat terwijl hij met bizarre bijtrekpas over het podium van Later ... with Jools Holland gleed alsof er geen morgen meer zou komen. "Hij danst alsof hij er geen bal om geeft", postte iemand ooit op Youtube. Waarop iemand antwoordde dat hij juist door zo geen bal erom te geven bewees dat hij er wel degelijk een bal om gaf. Net zoals die man met de plastiek zak op zijn hoofd door de kletterende regen. Terwijl iedereen schuilend hem gadesloeg. En lachte. En hij lachte al even hartelijk mee. En dat is misschien geen slechte manier om door het leven te dansen.


À la prochaine,
Weets.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten