zondag 10 september 2017

Shake it off

Ik ben in mijn nopjes. Het is lang geleden dat het academiejaar aanving met zo veel geweldig goede muziek! Twee jaar geleden zat ik klachtbrieven van boze reizigers aan de NMBS te sorteren tijdens mijn laatste vakantiejob, met het beste van LCD Soundsystem op de achtergrond. Het schreeuwerige en dynamische North American Scum en het geweldig melancholische All My Friends heb ik menigmaal beluisterd op weg naar mijn eerste school. En dat maakte de kronkelende s-bochten doorheen Korbeek-Dijle en langsheen de kerk van Overijse heel wat draaglijker.

LCD Soundsystem doet me altijd wat de laatste stuiptrekkingen herbeleven van mijn studententijd, toen ik nog elke middag met een tweedehands boek in de hand een koffie zat te slurpen, om een half uur later de Game Mania te plunderen en tussen het gamen door toch nog wat Griekse woordjes in mijn hoofd te stampen. En dan zie ik nog steeds de vrolijk verlichtte kermismolens voorbijscheren vanachter de ramen van het eiland waar ik klachtbrieven doorploegde. En dan zie ik me ook weer door de binnenstraten van Brussel-Noord snorren en manga doorbladeren in mijn favoriete comicstores nabij de Avenue Anspach, en hoor ik me bedenken dat ik nog eens veel te pikante wok moet gaan eten in een Thais restaurant.

 

Tonite is zo een van die zeldzame nummers die uitkomen en me zin doen krijgen de deur open te trappen en het nachtleven in te duiken. En geloof me, ik dans slechts een keer elke volle maan. De mensheid is nog niet klaar voor de dansmoves die ik produceer. En in alle eerlijkheid ben ik daar zelf nog niet klaar voor. Maar hoezeer ik dansen ook haat en altijd een beetje moet cringen wanneer iemand me salsalessen voorstelt, begin ik spontaan mee te wiegen op die nieuwe schijf van LCD Soundsystem. Ik heb altijd iets gehad met elektronische muziek die tegelijk dansbaar is en toch wat maatschappijkritiek in zich draagt. Heerlijk om James met zijn microfoon over dat roterend platform te zien schrijden, mijmerend, prevelend, orerend en orakelend, terwijl zijn collega's statisch op de synthesizers staan te tokkelen. American Dream moet ik toch dringend eens toevoegen aan mijn collectie.

Ik ben ook lichtjes geprikkeld door de teasers die Reverend and the Makers voor Death of a King op hun instagram posten. Ik heb even moeten wennen aan de sound van Too Tough to Die, but it's growing on me. Auld Reekie Blues was echter meteen zo aanstekelijk dat er zich spontaan een brede glimlach op mijn gezicht toverde van de ene oorschelp naar de andere. Wat een heerlijk ontspannen nummer, zeemzoet en speels. Ik moet al schaterlachen als ik Jon en de zijne in hun veelkleurige hippie outfits zie wiegen in hun Aziatische tuin van Eden.


Er zijn heel veel albums die me ertoe aanzetten de Bilbo in Leuven te gaan plunderen de komende maand. Zo ook de nieuwe van Electric Six. Tot nog toe heb ik alleen snippets kunnen beluisteren van de nummers, en hoewel Arrive Alive voor mij soms wat te grauw klinkt, ben ik wel erg benieuwd. Ik heb al met Lesley, Vloebie, Arnout en Tine het op een akkoordje gegooid de band in februari te gaan zien in Eindhoven. Na vier jaar begon het toch te sterk te kriebelen Dick Valentine en co. weer eens te aanschouwen op een veel te plakkerige dansvloer. It's gonna be a good year!



À la prochaine,
Weets.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten