zaterdag 23 september 2017

The Soul of Dracula

Als literatuurstudent ben ik altijd wat een sucker geweest voor cirkelstructuren. Een tijdje terug heb ik nog bij Lesley wat zaalshows van Britse komieken gezien, en ik vind het altijd geweldig wanneer totaal onverwacht, vijf minuten voor het vallen van het gordijn, plotsklaps duidelijk wordt waarom de comedian in kwestie per se in het begin over zijn teennagelschimmel praten moest: omdat het blijkbaar een mooie metafoor is voor de verwering van de menselijke ziel in de eenentwintigste eeuwse samenleving.

Ik zal dat ook eens doen. Ik weet dat in 2011, toen ik pas begon met de Wereld van Weets, per se een geweldige Castlevania fangame wou reviewen. Wel, zes jaar na datum zal ik eens een heel bericht vol blabberen over dat homebrew computerspel. 

Voor wie niet vertrouwd is met Castlevania: het gaat om een reeks van Konami waarin een eeuwenoud geslacht van vampierenjagers het generatie op generatie opneemt tegen graaf Dracula die om de zo veel jaar weer uit zijn graftombe recht veert om in jonge deernen hun nek te bijten. De serie begon aanvankelijk op de NES en was een platformer waarbij je met je zweep, de "Vampire Killer", zombies, skeletten, vleermuizen en meermannen neer diende te maaien. Door de jaren heen zijn de makers ook de mosterd gaan halen bij Metroid, de reeks over de vrolijk fluorescente parasitaire aliens, met grootse kastelen die je verkennen kon. Het wapenarsenaal is ook stevig uitgebreid met zelfs een protonengeweer in Aria of Sorrow en de meest obscure wezens uit de cryptozoölogie maken hun opwachting in de spelletjes (zoals de eenhoorndemoon Amducias en de gevleugelde bulldog Glasya Labolas).

Helaas zijn de oorspronkelijke 2D-games uit de franchise op sterven na dood. Sinds schepper Koji Igarashi de deur achter zich sloot bij Konami zijn er hoofdzakelijk God of War afkooksels verschenen en pachinko slotmachines in Castlevaniastijl. Igarashi is momenteel wel bezig met de ontwikkeling van een heel erg gelijkaardige titel, Bloodstained: Ritual of the Night, die veelbelovend oogt en naar alle waarschijnlijk heel gelijkaardig spelen zal als de voorgaande games. Jammer genoeg is het voor het ogenblik evenwel eerder stil omtrent deze productie ...


Gelukkig liggen er heel wat steengoede fangames voor het grijpen op het web. En sommige zijn echt heel goed qua gameplay. Zo ook The Soul of Dracula. Hoewel de graphics er een beetje simpel en oubollig uitzien, speelt het spel als een sneltrein. En het gaat ook allemaal best wel snel. Van zodra je de poorten van het kerkhof in level 1 binnenstapt, komen de levende doden in heuse meuten de bodem uit gekropen. De oversized wespen zoemen je om de oren in de grotten en de reuzentarantula's komen op je oorschelpen knabbelen vanaf het plafond. De vloer zakt zelfs in level 3 onder je voeten weg, waarna je je van de ene kroonluchter naar de andere een weg moet banen naar de volgende ruimte. In de crypte wordt je bestookt door mummies die uit hun sarcofaag gesukkeld komen en moet je de energieballen van vrolijk rondfladderende necromancers ontwijken.

De bazen zijn ook niet bepaald van de poes. Veel oude bekenden, zoals de Doppelganger uit Dracula's Curse en Symphony of the Night, die nu nabij de ophaalbrug van Dracula's kasteel uit je spiegelbeeld in het water opspringt om je vervolgens een kopje kleiner te maken. Goliath uit Order of Ecclesia komt even door het glasraam van de kapel gestormd om je tot appelmoes te slaan. En tevens komt Death de klimtouwen vanonder je handen wegmaaien met zijn zeis tijdens je beklimming van de klokkentoren. En hij doet dat best kundig, want ik heb nog steeds niet Dracula's troonzaal kunnen bereiken. 

Toch zijn er ook best wat nieuwkomers die het spel niet laten aanvoelen als een flauw afkooksel. Zo komt het tot een treffen met een centaur in de binnentuin van het kasteel, die je bestookt met palen waarop slachtoffers van de graaf gespietst zitten. En helemaal aan het begin van het spel wordt je op de hielen gezeten door de scherpe wortels van een possessed tree die je dwingt je tocht verder te zetten in de boomtoppen (mogelijk een throwback naar Poison Ivy's stage in de SNES-game gebaseerd op Batman the Animated Series).

Het meest frustrerend aspect van de game, vind ik de verschrikkelijk precieze timing die je aan de dag moet leggen bij jumps en het ontwijken van obstakels. Soms heb je echt maar een fractie van een seconde om aan het gevaar te ontkomen en heel veel spatie heb je niet met de wijd gapende kloven waar je met je kleine beentjes makkelijk in sukkelen kan. Maar echt onhaalbaar kan je de uitdagingen niet noemen. De Castlevaniaspelletjes op de NES waren vaak heel wat genadelozer met hun drie levens en instant deathmomenten.

Voor de geïnteresseerden die wat monsters in elkaar willen timmeren tijdens de koffiepauzes, aanschouw de volgende link. En voor wie de frustratie en de herhaaldelijke Game Over screens niet de baas kan, zie hier de playthrough van YouTuber ArekTheAbsolute:


Om zo een beetje in de macabere sfeer te blijven: ik mis de Halloweenavonden die ik vroeger met medestudenten hield. Ik ben een beetje iets aan het bekokstoven voor dit jaar. Tijd om nog eens wat spooky movies en games vanonder het stof te halen en ons vol te proppen met chips voor die ene keer op de week dat ik mijn dieet vergeten mag. Ik heb intussen al veel mensen horen zeggen dat de nieuwe It beestachtig goed is, dus die komt op de bucketlist. On the radar is trouwens een fangame van een andere franchise, die een beetje frowned upon is, namelijk Five Night at Freddy's. Vele gamers trekken immers hun neus op voor de point-and-click survival horrorgames van Scott Cawthon, waarin je als nachtwaker in een familierestaurant opmerkt dat de animatronics tot leven komen. De gameplay was heel verfrissend en het idee van de surveillance cameras was indertijd heel vernieuwend, maar de spelletjes waren soms vrij kort en beperkt.

Deze keer ben je écht niet ready for Freddy.
Met de laatste game Sister Location heeft Scott gezorgd voor een veel gevarieerdere ervaring en storyline, maar het lijkt toch dat de leerling de meester overtroffen heeft in The Joy of Creation. Wat een verschrikkelijk eng avondje paranoïd staren naar computerschermen is me dat! De hallucinaties en spookachtige achtergrondgeluiden zijn heel wat enger nog in deze spin-off van Nikson, en bovendien heb je ook verschillende gamemodes elke nacht met zelfs free roaming! 

En wat nog mooier is: dit spel is volledig gratis! en dat is eigenlijk onbegrijpelijk gezien de mooie vormgeving en de tijd die in dit huzarenstukje gekropen moet zijn. Wie eens een avondje panische angsten uit wil staan, of vrienden een controller in de handen duwen om hen een zenuwinzinking te bezorgen, klik hier.


P.S.: deze week heb ik me getrakteerd op wat nieuw leesvoer voor tijdens het weekend: Watchmen van Alan Moore! Tijd om nog eens wat gemijmer van actiehelden op de retour te verslinden na The Dark Knight Returns
"Hisssss ..." *snaps neck*

Heb ook deze kleine enge bugger in Leuven zien liggen en meegegritst: Mimikyu, de angstaanjagende Pikachu look-a-like die in de huidige Pokémon anime Team Rocket heeft vervoegd en Meowth intussen al enkele van zijn negen levens ontfutseld heeft. Hoe knuffelig en koddig piepend hij ook was in de Sun en Moon games, des te meer disturbing klinkt hij in de serie ...




À la prochaine,
Weets.

[afbeelding Joy of Creation: https://i.ytimg.com/vi/rog6-WXX4PQ/maxresdefault.jpg]

Geen opmerkingen:

Een reactie posten