donderdag 2 november 2017

Jump Up, Super Star!

Schandalig. Ik ben nog maar pas terug beginnen bloggen en ik heb al een hiatus van een dikke maand genomen. In my defense, ik had veel toetsen en taken te verbeteren. En als ik daar niet mee bezig was, dan was ik te druk aan het popelen voor Super Mario Odyssey.


De Switch is intussen al een tijdje uit en naar aloude gewoonte, zoals het alvast het geval was met de Nintendo 3DS, werden er eerst een Zelda en Mario Kart titel gelanceerd om ons nog een half jaartje in spanning te laten wachten op het nieuwe avontuur van de Italiaanse loodgieter. Maar het was absoluut ons geduld waard. Ik ken weinig videogames die bij release zo een lovende recensies kregen. Al ligt dat er misschien ook aan dat velen diep van binnen iets te veel van een groupie hebben om kritiek te uiten op jeugdsentiment in een nieuw jasje.  Ik denk dat ik zelden met zo een grote smile op mijn gezicht heb gezeten als vorige vrijdag toen ik voor het eerst het spel aanzette. Al ging er eerst wat gefrons aan vooraf, gezien ik nog een uur wachten moest voor de game met de ingesloten code gedownload was.


Elke nieuwe Mariotitel heeft een nieuw gimmick. Deze keer wordt je op je tocht vergezeld door Cappy. Cappy is het spookje dat Bowsers tophat bezielt. En je vraagt je misschien af "Maar waarom heeft die dikke draak nu nood aan een hoge hoed?" Wel, formele gelegenheden vereisen gepaste kledij. En hij kon ook moeilijk anders op zijn eigen gearrangeerde huwelijk met de prinses van the Mushroom Kingdom, die wel heel verbouwereerd voor het altaar verschijnt. 

Wanneer Mario het airship van zijn aartsrivaal betreedt, wordt hij terstond er weer af geflikkerd met een slingerbeweging van zijn hoed. Cappy probeert hem zo vele honderden meters lager te reanimeren en spoort hem aan hun geliefden achterna te gaan. Want ook Cappy heeft baat bij de grote odyssee van de vrolijk gesnorde Europeaan, gezien zijn vriendinnetje Tiara, die ook effectief de tiara is die op Princess Toadstools hoofd prijkt, ook geschaakt is door Bowser en zijn leger.

Met je magische hoedenvriend op je hoofd doorkruis je vele rare koninkrijken met bekende en minder bekende vijanden. Uiteraard zijn de Goomba's weer in overvloed aanwezig, en in elke wereld dragen zij weer een ander hoofddeksel voor wat couleur locale (gaande van Sombrero's over veiligheidshelmen tot piratenhoeden). Ook de Fuzzies, Chain Chomps en zelfs Klepto, de ongelofelijk irritante gier die altijd je pet stal in Super Mario 64, zijn terug. Thwomp, Bob-omb, Boo en Blooper blijken dan weer de opmerkelijke afwezigen in deze titel te zijn, maar gelukkig zijn ze vervangen door leuke nieuwkomers. Veelkleurige egels, Paaseilandhoofden met zonnebril, Sherman tanks, verpotte ajuinen en waterspuitende inktvissen dralen vrolijk rond tussen de gekende Mario baddies zonder echt out of place te lijken.

Voor het eerst kan je met je pet ook vijanden controleren. En dit is bijzonder handig om je een weg langsheen de vele obstakels te banen. Op gladde ondergronden blijken Goomba's meer grip te hebben en als je ze netjes op elkaar stapelt tot een Goomba Tower kan je hoger gelegen gebieden bereiken of zelfs bepaalde geheime knoppen activeren. 

Nieuwkomer Glydon, een soort vliegende hagedis, kan je ook "possessen" om vanaf de top van het Lost Island of de omgekeerde piramide in het Sand Kingdom naar beneden te glijden. Wat iets meer vaardigheid vereist, is de kleine vogel Pokio, wiens naam waarschijnlijk zinspeelt op 'to poke' en de sprookjesfiguur 'Pinokkio'. Met zijn lange bek kan hij zich vastprikken in muren en van de ene verdieping naar de andere slingeren, wat voor heel wat uitdagend platformerwerk zorgt. Ook Lakitu maakt zijn opwachting, maar deze keer niet om Spinies tegen je bek te slingeren. In enkele werelden kan je hem gezapig op zijn wolk zien vissen op Cheep Cheep, waar je hem dan ook een handje bij helpen kan. Cheep Cheeps blijken overigens ook bijzonder handig om niet altijd je adem in te moeten houden in de duistere diepten van de zee.

Soms zul je zelfs deze bezeten beestjes nodig hebben om andere grotere tegenstanders te lijf te gaan. Zo dien je een gigantische vliegende schotel  als 'verajuinde' Mario aan gruzelementen te slaan, wanneer deze alle bloemen in het Wooded Kingdom opzuigt voor de bruiloft van Bowser en Peach. En de villains van dienst hebben nog wel meer tricks up their sleaves.

Mario's arch nemesis heeft immers een ensemble aan konijnen ingehuurd om de plechtigheid gesmeerd te laten verlopen en op je tocht doorheen de continenten zal je ook meermaals het pad van deze zogenaamde 'Broodals' kruisen. Topper slingert hoeden in het rond, Hariette probeert je de dieperik in te slaan met haar vlechten, Spewart braakt meer paarse brei uit dan de doordeweekse Leuvense student na donderdagnacht in de fakbar en Rango armflailt als een spaghettiwestern cowboy op opium zich een weg over het strijdtoneel terwijl hij je de grond van onder je voeten maait met zijn cirkelzaaghoeden. Hun lichtjes obese moeder Madame Broode ontmoet je ook nog in het Cascade Kingdom, waar ze je als toetje probeert te voeren aan haar gouden "Chain Chompikin".

Godzijdank steekt de plaatselijke bevolking af en toe een handje toe, mits retributie. In elk koninkrijk kan je namelijk muntjes verzamelen in ruil waarvoor je lokale souvenirs en typische kledij kan krijgen. Tostarena in de woestijnvlakte wordt bewoond door bizarre Mexicaanse skeletjes met maracas, die je een beetje gokverslaafd proberen te maken in hun casino's, in het Snow Kingdom ontmoet je walrussen in eskimopakjes die verzot zijn op taarten bakken en stuiterraces organiseren om diezelfde taarten dan te verloten en in het Metro Kingdom ontmoet je vreemd genoeg echte mensen, die gewoon koeterwaals brabbelen. Iets wat toch best als 'ballsy' bestempeld mag worden, gezien Sega met hun Sonic games dit al uit had geprobeerd in 2006, met een wel erg bevreemdende ervaring tot gevolg.

En met al dat moois vergeet je soms wel eens dat je op queeste bent en niet op vakantie. Want eigenlijk krijg je vooral spontaan zin om op sightseeing te gaan in plaats van Peach te redden. En zo heel erg bizar is dat ook niet. Elke wereld zit zo tjokvol met dingen die wachten om ontdekt te worden. Bijzonder leuk is alvast de knipoog naar de 2D Mario platformers met de vele verborgen pixelated afvoerpijpen die je langs de muren van gebouwen en rotswanden de 80's laten herbeleven. En elke keer weer tref je weer ergens goodies aan die de programmers verstopt hebben achter een gevel of tussen de koraalriffen.


Intussen ben ik al in Bowser's Kingdom beland en ik vind het bijzonder sneu dat na een week het spel al bijna uitgespeeld is. Vlak hiervoor heb ik nog even Mario 64 vanonder het stof gehaald en het is toch wel hartverwarmend te noemen hoe Shigeru Miyamoto en de zijne zo veel knipogen naar deze titel uit de 90's hierin verwerkt hebben. Zelfs Dorrie, de plesiosaurus met de duikbril, zwemt opnieuw vrolijk rondjes in het Lakeside en Seaside Kingdom. En dan zwijgen we nog over de cameo van Pauline, de dame die Mario diende te redden uit de klauwen van Donkey Kong, die nu terugkeert als burgemeester van New Donk City en de jazzhit Jump Up, Super Star! brengt met de muzikanten die je verspreid over de stad diende samen te brengen.

Mario Odyssey is fénoménaal goed. Om het met een Jontron quote te zeggen:

En dit was meteen een goede gelegenheid om de Taito Goomba speaker eens uit te testen die ik op de kop heb getikt tijdens Facts. Voor 10,00 euro kon ik dat ding echt niet laten liggen!


À la prochaine,
Weets.

[banner: https://nbocdn.akamaized.net/]

Geen opmerkingen:

Een reactie posten