donderdag 1 maart 2018

"I used to be a windowwasher, now I'm the emperor of Japan!"

Ik denk dat ik mijn voorgaande record verbroken heb. Een hiatus van drie volle maanden. Aldus, gelukkig nieuwjaar en dies meer! De beste wensen, mogen al jullie dromen uitkomen en zo voort. Maar - soyons sérieux - we weten allemaal dat je in het beste geval toch maar 10% van je new year resolutions vervullen zal. Maar goddank zien we je daar niet minder graag om! Neemt niet weg dat we je toch nog de resterende tien maanden aan die onvervulde goede voornemens gaan herinneren.

Vlak voor mijn zoveelste grote digitale verdwijntruc heb ik een optreden van Reverend and the Makers bijgewoond. "Last week we have played one our biggest gigs ever," zei frontman Jon McClure, die overigens verdomd groot is in levende lijve. "And tonight," vervolgde hij, terwijl hij keek naar het handjevol KBC werknemers die gratis tickets hadden gekregen, "tonight it feels again like our first gig ever." Desalniettemin heeft de predikant van Sheffield hethandjevol toeschouwers aan het "bouncen" gekregen. Ik was die avond door het dolle heen! Eindelijk heb ik de band die me door mijn laatste jaar middelbaar en gehele universitaire studies heeft geloodst live gezien. En achteraf moest ik natuurlijk als een hersenloze groupie op de foto met Jon en heb ik eens gekeuveld met zijn vrouw die steevast de synthesizer bemant. Een geweldige avond!


Net zo geweldig als het tweede optreden van Electric Six dat ik twee weken terug heb mogen beleven. Deze keer in Eindhoven, in zaal De Effenaar. Samen met Arnout, Vloebie en Lesley werd het een absoluut hilarische autorit vol foute film en pop culture references. En ja, Lesley, ik zal in de paasvakantie eindelijk eens Pokémon GO installeren!

De laatste keer in Maastricht zag de opstelling van Electric Six er nog een tikkeltje anders uit. De band heeft in de tussentijd drummer Percussion World ingeruild voor Two Handed Bob. En de brave man doet dat goed. "My drummer is on the drums tonight," brulde leadsinger Dick Valentine, "Look at this shit!" Dick was trouwens weer op zijn best met zijn meest vage aankondigingen van nummers. Elke keer is het wel weer een van de nummers van een van de platen, en meerdere van hun schijven blijken stiekem te gaan over het accepteren van Satan als je meester. Alleen toen de frontman iemand zag crowdsurfen in een onesie, ontbrak het hem aan woorden. "I don't even know what that is."

Hoewel ik geen fan ben van alle rustigere nummers die in de setlist zaten, ging ik "compleet zot" toen Electric Six de avond startte met Rock and Roll Evacuation, wat in mijn ogen samen met Jam it in the Hole nog steeds een dijk van een plaat is. Een nummer beginnen spelen, halverwege "STOP!" roepen, dan een andere schijf uit de gitaren laten knallen en ineens weer het eerste nummer hervatten na een al even schreeuwerige "CONTINUE!" verdient trouwens in mijn ogen ook heldenstatus. Ik weet dat ik vaak door blijf drammen over dezelfde groep, maar dat is gewoon omdat ik een vooringenomen zak ben en Electric Six echt gewoon steengoed is! Tijdens het laatste bisnummer Showstopper wisselden alle bandleden zelfs van instrument: Dick aan de drums en nieuwkomer Bob aan de microfoon. En wauw, wat een fenomenaal stemgeluid dat aan zijn keelholte ontsprong! Achteraf wierp gitarist DaVé nog een handvol plectrums in het publiek. En als echte groupies hebben we natuurlijk elk eentje kunnen bemachtigen. En dan hebben we ook nog eens met zijn vieren T-shirts gekocht met Dicks geniale Abraham Lincoln impressie uit de videoclips. Ik heb de mijne spontaan over mijn hemd en gillet getrokken.

Het waren enkele memorabele optredens. Het wordt overigens ook nog een spannende zomer. Mijn vliegangst heeft me er vaak van weerhouden de wijde wereld te ontdekken. Tine heeft me toch over de streep getrokken om naar Japan te gaan, het land van de reizende zon. Waar we ongetwijfeld onze smoel vol zullen stouwen met onigiri en allerhande voedsel waar ik te lomp voor ben om het zelf klaar te maken. Ik wil zo graag eens een goede kom ramen naar binnen werken. Met zo een door midden gesneden zacht gekookt eitje! En van dat gemarineerd varkensvlees! En een Pokémon Center leegroven! En een of ander obscuur videogame uit de 90's meegritsen uit de legendarische Hot Potato in Ahakibara. Wat cultuur zullen we ook wel inplannen, zodat we niet overkomen als compleet geobsedeerde weeaboo's. In de paasvakantie ga ik naarstig aan het plannen, want de maand juli komt toch gevaarlijk dichtbij ...

Ik heb echt wel zin in wat nieuwe uitdagingen in het leven. De laatste grote berg die ik beklommen heb, is die van het onderwijslandschap. En na twee jaar en half zijn we toch al wat meer geroutineerd aan het raken. En ik geef bijzonder graag les! Het is niet op professioneel gebied, maar vooral op persoonlijk vlak dat er wat verandering mag komen. "Doe ne keer zot," zei ik vorig jaar vaak, "zeg eens iets in het Frans." Maar eigenlijk wil meneer Weets zelf graag eens iets zot doen.

Behoefte aan huisje, tuintje, kindje heb ik nog niet. Ik vind dat geweldig schattig om kersverse moeders fier hun kleintje in de armen te zien wiegen. Dat zijn zo van die zeldzame momenten dat ik eens smelt. Op de 175 jaar van mijn oude school heb ik veel oude gezichten teruggezien. Tientallen mensen gesproken van weleer. En ik denk dat ik intussen al totaal vergeten ben voor wie ze werken, waar ze exact wonen en wat ze nu weer ambiëren. Ik ben wel blij dat iedereen zijn weg in het leven aan het maken is. Maar tegelijk spreekt dat rijtjeshuis in de straat, dat gezinnetje en dat jaarlijkse engagement voor de straatbarbecue me weinig aan. Die dikke bak van een bedrijfswagen ook niet. Zelfs al is het een flashy BMW. Ik heb soms de indruk dat mijn prioriteiten verkeerd, of misschien gewoon elders liggen. Zoals wanneer ik in de Bilbo aan hoezen van LCD Soundsystem platen ruik alsof het een fles rode wijn van twintig jaar oud is.

Ik denk dat Japan eens niet slecht gaat zijn om mijn horizon te verbreden. Een jaar terug heb ik nog bijles Latijn gegeven aan een oud-leerlinge. Haar moeder pikte me elke zaterdagochtend op aan het station. En al gauw kreeg ik de vraag: "Et le Japon, ça te dit quelque chose?" Waarop ik even verrast haar richting uitkeek. "D'après moi tu t'y sentirais bien dans ta peau." Wie weet? We shall see! Ergens heeft dat altijd wel gelonkt, de wijde wereld, een andere cultuur om eens in te verdrinken voor een paar weken. Waar ik mijn smoel vol kan proppen met ramen.


Misschien moet ik ook eens een timertje instellen op mijn GSM. Zodat ik er elke dag aan herinnerd word dat ik hoog dringend wat Japanse standaardzinnetjes uit het hoofd moet leren. Want met "wakarimasen" ga ik daar ook geen ramen besteld krijgen!


À la prochaine,
Weets.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten